معرفی کامل اختلالات نوروتیک + علائم، انواع و روش‌های درمان نوروتیک

علائم و نشانه های اختلالات نوروتیک

نشانه‌های نوروتیک در افراد مختلف متفاوت است، اما برخی علائم اولیه نوروتیک مشترک هستند. علائم نوروتیک که در ادامه شرح داده می‌شود، هم در کودکان و هم در بزرگسالان مشاهده می‌شوند. برخی از علائم عمده اختلالات نوروتیک شامل موارد زیر می‌شوند:

1. اضطراب مزمن و نگرانی مداوم: یکی از بارزترین علائم اختلال نوروتیک، تمایل به نگرانی مستمر و بی‌دلیل در مورد مسائل کوچک است. این ویژگی به معنای این است که فرد به طور مستمر و بدون دلیل منطقی به مسائل کوچک یا بی‌اهمیت فکر کرده و نگران آنهاست. این وضعیت می‌تواند به اختلالات اضطرابی جدی‌تری مانند اختلال اضطراب فراگیر (GAD) و اختلال پانیک نوروتیک منجر شود که در آنها فرد احساس نگرانی فراگیر و مستمر و نیز حملات وحشتناک (پانیک) را تجربه می‌کند.
2. تحریک‌پذیری عاطفی: تحریک‌پذیری عاطفی یکی از ویژگی‌های بارز اختلال نوروتیک است. بر اساس گفته‌های کارل گوستاو یونگ (1875-1961) فرد با شخصیت نوروتیک به سرعت به محرک‌ها واکنش نشان داده و دچار نوسانات خلقی شدید می‌شود. تحریک‌پذیری عاطفی می‌تواند به اختلالات خلقی مانند اختلال دوقطبی نیز مرتبط باشد.
3. سخت‌گیری و کنترل افراطی: افراد مبتلا به اختلال نوروتیک ممکن است تلاش کنند تا احساسات و رفتارهای خود را به طور مفرط کنترل کنند. این سخت‌گیری می‌تواند به صورت نیاز به کمال‌گرایی، کنترل دقیق بر روی خود و دیگران، و اجتناب از موقعیت‌هایی که احساس عدم کنترل را ایجاد می‌کنند، بروز کند. این رفتارها ممکن است ناشی از عدم اعتماد به نفس و ترس از ناکامی باشد که منجر به فشار روانی و احساسات منفی می‌شود.

4. ناتوانی در مدیریت استرس: افراد با اختلال نوروتیک معمولاً در مدیریت استرس‌های روزمره مشکل دارند و به سرعت به موقعیت‌های تنش‌زا واکنش نشان می‌دهند. این ناتوانی در مدیریت استرس می‌تواند منجر به بروز اختلالات روانی و جسمی، از جمله اختلالات خواب، اختلالات گوارشی و مشکلات قلبی شود. عدم توانایی در مدیریت استرس همچنین می‌تواند به افزایش خطر ابتلا به اختلالات اضطرابی و افسردگی نوروتیک منجر شود.

5. اختلالات در روابط اجتماعی: مشکلات در برقراری و حفظ روابط اجتماعی یکی از علائم مهم اختلال نوروتیک است. افراد مبتلا ممکن است از موقعیت‌های اجتماعی اجتناب کنند و به دلیل احساسات منفی و اضطراب اجتماعی نوروتیک، نتوانند به طور مؤثر در تعاملات اجتماعی شرکت کنند.

6. خودآگاهی و خجالتی بودن: بر اساس گفته هانس یورگن آیزنک (1916-1997) افراد با اختلال نوروتیک ممکن است خودآگاه و خجالتی باشند، و تمایل به درونی‌سازی فوبیاها و ویژگی‌های عصبی دیگر مانند اضطراب، وحشت، پرخاشگری، منفی‌نگری و افسردگی داشته باشند. خودآگاهی بیش از حد می‌تواند به افزایش نگرانی‌ها و احساسات منفی منجر شود و بر کیفیت زندگی فرد تأثیر منفی بگذارد. این ویژگی‌ها می‌تواند به اختلالات شخصیت و کاهش اعتماد به نفس نیز مرتبط باشد.

انواع اختلالات نوروتیک

اختلالات نوروتیک شامل دسته‌های مختلفی از اختلالات روانی است که با الگوهای غیرقابل‌کنترل و ناسازگار در تفکر، احساس و رفتار مشخص می‌شوند. این اختلالات شامل اضطراب مداوم، نگرانی بیش‌ازحد، و ناتوانی در مدیریت استرس و احساسات می‌باشد. به برخی از این اختلالات به صورت دقیق‌تر می‌پردازیم:

1. اختلال وسواس فکری-عملی (OCD) این اختلال با وجود افکار وسواسی و رفتارهای تکراری (اجباری) مشخص می‌شود. افراد مبتلا به این اختلال افکار مزاحم و ناخوشایندی دارند که برای کاهش اضطراب مجبور به انجام رفتارهای تکراری می‌شوند. مثلاً شستشوی مداوم دست یا چک کردن مکرر قفل در.
2. اختلال اضطراب فراگیر (GAD): اضطراب و نگرانی بیش از حد و مزمن درباره امور روزمره مثل سلامتی، کار، یا روابط از ویژگی‌های این اختلال است. این افراد به سختی می‌توانند نگرانی‌های خود را کنترل کنند و ممکن است دچار علائم جسمی مثل تنش عضلانی، تحریک‌پذیری و مشکلات خواب شوند.
3. فوبیاها (Phobias): فوبیا نوعی اختلال اضطرابی است که در آن فرد از موقعیت‌ها یا اشیاء خاص به شکل غیرمنطقی و بیش از حد می‌ترسد. برای مثال، ترس شدید از ارتفاعات، فضاهای بسته، یا حیوانات می‌تواند منجر به اضطراب شدید و پرهیز از این موقعیت‌ها شود.
4. اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)این اختلال پس از تجربه یک رویداد تروماتیک یا آسیب‌زا مانند جنگ، تصادف، یا بلایای طبیعی رخ می‌دهد. افراد مبتلا به PTSD ممکن است دچار کابوس، فلش‌بک، اضطراب شدید و مشکل در انجام وظایف روزمره شوند.
5. اختلال اضطراب اجتماعی (Social Anxiety Disorder)این نوع از اختلال اضطرابی باعث ترس شدید از موقعیت‌های اجتماعی یا قضاوت شدن توسط دیگران می‌شود. افراد مبتلا ممکن است از مواجهه با جمع یا حتی تعاملات روزمره مانند صحبت کردن در مقابل دیگران خودداری کنند.
6. اختلال نوروتیک افسردگی: این نوع از اختلال با احساس غم و ناامیدی شدید همراه است و باعث از دست دادن علاقه به فعالیت‌هایی می‌شود که فرد پیشتر از آن‌ها لذت می‌برد. افراد مبتلا به این اختلال ممکن است احساس بی‌ارزشی و کاهش انرژی کنند.
   درمان افسردگی با روش های نوین
7. نوروتیک اضطرابی: افراد مبتلا به این نوع از اختلال نوروتیک دچار اضطراب شدید و مداوم هستند. علائم جسمی مانند لرزش، تعریق بیش از حد و تپش قلب می‌تواند همراه با این اضطراب ظاهر شود.

هر یک از این اختلالات دارای ویژگی‌ها و نشانه‌های خاص خود است، اما در کل این اختلالات با اضطراب، نگرانی بیش از حد و ناتوانی در مدیریت احساسات منفی همراه هستند. تشخیص و درمان این اختلالات معمولاً شامل مشاوره روان‌شناختی و در برخی موارد دارودرمانی است.

علت اختلال نوروتیک

تحقیقات نشان می‌دهد که علت اختلال نوروتیک ترکیبی از عوامل مختلف است. علت ژنتیکی اختلال نوروتیک و همچنین علل محیطی اختلال نوروتیک (مانند تجربیات دوران کودکی و استرس‌های زندگی) در بروز و تداوم این اختلال نقش دارند.

علاوه بر این باید به این نکته اشاره کنیم که شیوع اختلالات نوروتیک در زنان و مردان متفاوت است. زنان در مقایسه با مردان بیشتر در معرض ابتلا به اختلالات نوروتیک هستند. به عنوان مثال، شیوع GAD در زنان دو برابر بیشتر از مردان است.

فرق نوروتیک با سایکوتیک

یکی از پرسش‌های رایج این است که فرق نوروتیک با سایکوتیک چیست؟ تفاوت نوروز و سایکوز در درجه آگاهی فرد از وضعیت خود نهفته است.

اختلالات سایکوتیک و نوروتیک دو دسته از اختلالات روانی هستند که از نظر شدت و نوع علائم تفاوت‌های اساسی دارند. تفاوت اصلی این دو نوع اختلال در درجه آگاهی فرد از وضعیت خود است. در اختلالات نوروتیک، فرد از مشکلات خود مطلع است و در پی درمان می‌گردد، اما در اختلالات سایکوتیک، فرد تصور می‌کند که تجربیاتش واقعی هستند و نیاز به درمان را درک نمی‌کند. این جنبه از اختلالات سایکوتیک باعث می‌شود که درمان آن‌ها به داروها وابسته باشد، درحالی‌که برای اختلالات نوروتیک بیشتر از روان‌درمانی استفاده می‌شود.

اختلالات نوروتیک (روان‌نژندی) به شرایطی گفته می‌شود که فرد دچار اضطراب، افسردگی، وسواس و ترس‌های غیرمنطقی است و معمولاً بیمار در این اختلالات همچنان آگاهی دارد که افکار یا رفتارهایش غیرعادی هستند. این افراد اگرچه از علائم خود رنج می‌برند، اما همین آگاهی باعث می‌شود معمولاً به دنبال کمک و درمان باشد. این افراد برای اطرافیان خطری ایجاد نمی‌کنند و بیشتر با درگیری‌های درونی دست‌وپنجه نرم می‌کنند.​

از سوی دیگر، اختلالات سایکوتیک (روان‌پریشی) شامل شرایطی مثل اسکیزوفرنی و اختلالات دوقطبی است که بیمار ارتباط خود با واقعیت را از دست می‌دهد. در این اختلالات، فرد ممکن است دچار هذیان و توهم شود و قادر به تمایز بین واقعیت و تخیل نباشد. برخلاف بیماران نوروتیک که نسبت به علائم خود آگاهی دارند، افراد سایکوتیک باور دارند که تجربیات غیرواقعی‌شان حقیقی هستند و اغلب نیازی به درمان حس نمی‌کنند​.

درمان نوروتیک

شخیص اختلال نوروتیک و درمان آن توسط متخصص و از طریق مشاهده علائم بالینی طولانی‌مدت مانند اضطراب و افسردگی و همچنین مصاحبه‌های تخصصی انجام می‌شود. ممکن است از تست اختلال نوروتیک استاندارد نیز برای ارزیابی دقیق‌تر استفاده شود.

دوره درمان اختلال نوروتیک به شدت علائم بستگی دارد و معمولاً شامل ترکیبی از روش‌های زیر است. هر کدام از این روش‌ها بر اساس نیازهای فردی بیمار و شدت علائم او انتخاب می‌شود:

1. روان‌درمانی (Psychotherapy):

• • درمان شناختی-رفتاری (CBT):  این روش به عنوان یکی از مؤثرترین و جدیدترین روش درمان نوروتیک، بر تغییر الگوهای فکری و رفتاری منفی و جایگزینی آنها با پاسخ‌های سالم‌تر به موقعیت‌های استرس‌زا تمرکز دارد.
  • تحلیل روانی (Psychoanalysis): این روش بر تحلیل عمیق تجارب گذشته و افکار ناخودآگاه تمرکز دارد تا به درک بهتری از ریشه‌های اختلالات فرد برسد.
  • رویکرد انسان‌گرایانه (Humanistic Therapy): این روش به فرد کمک می‌کند تا به خودشناسی عمیق‌تری دست یابد و توانمندی‌های شخصی خود را بهبود بخشد.

2. دارودرمانی (Medication):

استفاده از داروی اختلال نوروتیک مانند داروهای ضدافسردگی و ضداضطراب می‌تواند به کاهش علائم کمک کند. تجویز این داروها باید توسط بهترین روانپزشک نوروتیک انجام شود.

درمان نوروتیک بدون دارو و راهکارهای کنترل نوروتیک

1. تغییر سبک زندگی:

• ورزش منظم: ورزش‌های روزانه، حتی به مدت ۱۵ دقیقه، می‌تواند سطح استرس و اضطراب را کاهش دهد.
• تکنیک‌های آرام‌سازی نوروتیک: تمرینات تنفس عمیق و یوگا نیز به کاهش اضطراب کمک می‌کنند.
• مدیریت استرس: افراد باید تکنیک‌هایی برای مدیریت استرس، مانند مراقبه یا تمرینات ذهن‌آگاهی، را به کار گیرند.

2. پشتیبانی اجتماعی:

حمایت از سوی خانواده و دوستان می‌تواند نقش مهمی در بهبود روند درمان ایفا کند. تجربه بیماران نوروتیک نشان می‌دهد که این حمایت‌ها بسیار کمک‌کننده است. گفتگو با افراد نزدیک و به اشتراک گذاشتن نگرانی‌ها به کاهش اضطراب کمک می‌کند.

در نهایت، درک و مدیریت بهتر علائم نوروتیک از طریق این روش‌ها می‌تواند به بهبود کیفیت زندگی و افزایش احساس آرامش روانی کمک کند.