من و اتاق درمان

برای من، اتاق درمان فقط یک فضا با چند صندلی و دیوارهای ساکت نیست؛

اتاق درمان جایی است که می‌شود مکث کرد، نفس را آهسته‌تر کشید و برای لحظه‌ای از فشار نقش‌ها، بایدها و قضاوت‌ها فاصله گرفت.

من اتاق درمان را به‌عنوان فضایی امن می‌بینم؛ جایی که لازم نیست قوی‌تر از آنچه هستی باشی، لازم نیست توضیح بدهی چرا این‌طور احساس می‌کنی،

و لازم نیست از درهم‌ریختگی درونت خجالت بکشی.

وقتی مراجع وارد اتاق درمان می‌شود، قرار نیست «درست» باشد یا «آماده».

قرار است «همان‌طور که هست» وارد شود:

با تردید، خستگی، خشم، غم، سؤال، یا حتی بی‌حسی.

در این اتاق، شنیده‌شدن مهم‌تر از قانع‌شدن است. فهمیده‌شدن مهم‌تر از نصیحت‌شدن. و تجربه‌ی مشترکِ نگاه‌کردن به رنج، مهم‌تر از عجله برای حل‌کردن آن.

اتاق درمان جایی است که معنا آرام‌آرام ساخته می‌شود؛

نه با پاسخ‌های سریع،

بلکه با پرسش‌های دقیق،

با تحمل ابهام و با اجازه‌دادن به احساسات برای اینکه دیده شوند، نه سرکوب.

اتاق درمان برای من، جایی است برای بازگشت به خود؛ و همراهی با مراجع در این مسیر، با احترام، حضور و تعهد.