چگونه با افراد دو قطبی زندگی کنیم؟

تشخیص اختلال دو قطبی

پیش از آنکه بتوانید با فردی که دچار اختلال دوقطبی است زندگی سالم‌تری داشته باشید، باید درک درستی از ماهیت این بیماری و نحوه تشخیص آن پیدا کنید. تشخیص اختلال دوقطبی یک فرآیند دقیق و چند مرحله‌ای است که تنها از عهده یک متخصص سلامت روان (روان‌پزشک یا روان‌شناس بالینی) بر می‌آید. برخلاف بیماری‌های جسمی، هیچ آزمایش خون یا ابزار قطعی برای شناسایی این اختلال وجود ندارد؛ بلکه تشخیص از طریق بررسی دقیق علائم خلقی، سطح انرژی، الگوهای خواب، رفتارها و حتی سابقه خانوادگی فرد انجام می‌شود.

اگر شما با فردی دو قطبی زندگی می‌کنید یا به فکر ازدواج با بیماران دوقطبی هستید و هنوز مطمئن نیستید که علائمش مربوط به این بیماری است یا خیر، تشویق او به مراجعه به یک روانشناس یا یک روانپزشک باتجربه، می‌تواند نقطه شروعی مهم برای مدیریت بهتر شرایط باشد. شناخت علمی و دقیق این اختلال، نه‌تنها به فرد مبتلا کمک می‌کند، بلکه به شما نیز امکان می‌دهد با درک بهتر نحوه برخورد با بیمار دوقطبی، واکنش‌های آگاهانه‌تری در موقعیت‌های حساس نشان دهید و از شکل‌گیری سوء‌تفاهم‌های رایج پیشگیری کنید.

اطلاعات بیشتر: علائم و درمان اختلال دوقطبی

آیا بیماران دو قطبی می‌توانند ازدواج کنند؟

برای پاسخ به این سوال که آیا بیماران دوقطبی میتوانند ازدواج کنند یا خیر؟ باید بگویم که بله، بیماران مبتلا به اختلال دو قطبی می‌توانند ازدواج کنند، اما این تصمیم نیازمند آگاهی کامل، تحقیق و شناخت دقیق از شرایط فردی مبتلا است. لازم است هر دو طرف پیش از ازدواج، اطلاعات کافی درباره ماهیت این اختلال، راهکارهای درمانی و روش‌های مدیریت آن به دست آورند. فرد مبتلا باید در مسیر درمان فعالانه تلاش کرده و برای بهبود و کنترل علائم برنامه‌ریزی کند.

اگر قصد ازدواج با بیماران دوقطبی را دارید، توصیه می‌شود حتماً با روانشناس یا مشاور گفت‌وگو کنید تا از وضعیت کنونی، شدت بیماری و مرحله درمان فرد آگاهی پیدا کنید. در برخی موارد، شدت علائم ممکن است ریسک ازدواج را افزایش دهد، و در مواردی دیگر، با مدیریت صحیح و درمان مناسب، احتمال موفقیت رابطه بسیار بیشتر خواهد بود.

به طور کلی، ازدواج با بیماران دوقطبی ممکن است، اما باید با شناخت، آگاهی و پذیرش مسئولیت‌های ویژه همراه باشد.

آیا ازدواج با فرد دو قطبی درست است؟

زندگی مشترک با یک همسر دو قطبی را در بهترین حالت می‌توان به آب و هوای فصل بهار تشبیه نمود. هوایی پیش بینی ناپذیر که آفتابش گرمای زیاد و سایه‌اش سوز سردی دارد. در چنین هوایی هر روز صبح که از خانه خارج می‌شوید، احتمالا دلهره دارید که مبادا از پس این آفتاب، رعد و برق بزند و بارانی سیل‌اسا شما را خیس کند. در ارتباط با همسر دو قطبی خود نیز شرایط مشابه‌ای از تغییرات خلقی، پیش بینی ناپذیری و ناامنی عاطفی را تجربه خواهید کرد.

بنابراین، اگر تصمیم دارید که به رابطه عاطفی و زندگی مشترک با شریک عاطفی یا همسر دو قطبی خود ادامه دهید، لازم است که این تصمیم با آگاهی، دقت و مسئولیت پذیری گرفته شود. پس اگر تصمیم به ازدواج با بیمار دوقطبی گرفته‌اید، باید با نهایت بینش، مدیریت و برنامه‌ریزی وارد زندگی مشترک شوید.

در ابتدا درک درستی از وضعیت سلامت روان و نیازهای روانی طرف مقابلتان داشته باشید و سپس یاد بگیرید که چگونه با ایجاد مرزهای ایمن از سلامت روان و جسم خود در این ارتباط خاص مراقبت کنید و از نحوه برخورد با بیمار دوقطبی را نیز به خوبی آگاه شوید. بسته به شدت بیماری فرد مبتلا به دوقطبی همواره در نوسانات خلقی است. دو دوره‌های افسردگی شما با فردی ناتوان روبرو هستید و در دوره شیدایی (بسته به شدت بیماری) رفتارهای بسیار شدید و هیجانی و بعضا خطرناک را از او مشاهده میکنید. 

به همین دلیل است که همیشه تأکید می‌شود تصمیم‌گیری درباره‌ی ادامه‌ی رابطه یا ازدواج با فردی که دچار اختلال دوقطبی است، نباید با عجله یا صرفاً بر پایه‌ی احساسات انجام شود. چنین تصمیم حساسی نیازمند بررسی همه‌جانبه و شناخت عمیق‌تری از شرایط فرد مقابل است.

نکته مهم اینجاست که نمی‌توان به صورت قطعی گفت ادامه‌ی رابطه با فرد دوقطبی «درست» یا «غلط» است، چرا که پاسخ این سؤال به عوامل مختلفی از جمله شدت بیماری، پذیرش درمان، نوع رابطه، شرایط زندگی شما و میزان حمایت‌پذیری بستگی دارد.

پس اگر در دوران آشنایی با چنین فردی هستید و در مورد آینده‌ی رابطه‌تان دچار تردید شده‌اید، بهترین کار مراجعه به یک روانشناس یا روانپزشک است. مشاوره تخصصی می‌تواند به شما کمک کند تا با آگاهی و واقع‌بینی بیشتر، تصمیمی بگیرید که با شرایط خاص شما هم‌راستا باشد.

مرکز روانشناسی نورسین همراه شماست تا رابطه با همسر یا پارتنری که دچار اختلال دوقطبی است، به فرصتی برای درک متقابل و رشد تبدیل شود. تیم متخصص نورسین با رویکرد علمی در کنار شماست تا مسیر زندگی مشترک‌تان را هموارتر کند—فقط کافی‌ست با ما تماس بگیرید.

چالش‌های زندگی با فرد مبتلا به اختلال دوقطبی

زندگی در کنار فردی که به اختلال دوقطبی مبتلاست، می‌تواند پُر از نوسانات، چالش‌ها و لحظات غیرمنتظره باشد. این اختلال، که با تغییرات شدید در خلق‌وخو همراه است، گاهی باعث می‌شود روابط خانوادگی، اجتماعی و حتی کیفیت کلی زندگی اطرافیان نیز تحت‌تأثیر قرار گیرد. درک این چالش‌ها اولین گام برای برخوردی آگاهانه و مؤثر با این بیماری است. در ادامه، به مهم‌ترین موانع و دشواری‌های زندگی با آدم دوقطبی می‌پردازیم:

1. نوسانات خلقی شدید و غیرقابل پیش‌بینی

یکی از نشانه‌های شاخص اختلال دوقطبی، تغییرات ناگهانی و شدید در حالات روحی است. ممکن است فرد در یک روز سرشار از انرژی، پرحرفی، تصمیم‌گیری‌های عجیب و هیجان باشد (شیدایی یا هیپومانیا) و در روز بعد کاملاً درون‌گرا، غمگین، بی‌حوصله و منزوی شود. این جابه‌جایی‌های خلقی معمولاً بدون هشدار قبلی اتفاق می‌افتد و اطرافیان را در موقعیتی مبهم و سردرگم قرار می‌دهد که نمی‌دانند چطور باید واکنش نشان دهند یا آیا رفتار امروز با رفتار فردا تفاوت خواهد داشت یا نه. این دسته از افراد از نظر عاطفی بسیار حساس و تحریک پذیر هستند و در رابطه عاطفی با آنها آرامش را نمی‌توان تجربه کرد.

2. رفتارهای پرخطر در دوره‌های شیدایی

در دوره‌های شیدایی، کنترل بر تصمیم‌گیری کاهش می‌یابد و فرد ممکن است رفتارهایی انجام دهد که برای خودش یا دیگران پیامدهای جدی داشته باشد. اقداماتی مانند خرج‌کردن پول بدون حساب‌وکتاب، رانندگی پرخطر، درگیر شدن در روابط ناپایدار یا حتی تغییر ناگهانی شغل، در این دوره‌ها شایع‌اند. چنین رفتارهایی می‌تواند خانواده و نزدیکان را درگیر بحران‌های مالی، قانونی یا اجتماعی کند و فشار زیادی به روابط وارد آورد.

3. افزایش تنش و سردرگمی در روابط

وقتی رفتار و حالات روحی یک فرد به طور مداوم تغییر می‌کند، روابط اطراف او هم دچار آسیب می‌شود. گاهی فرد بسیار صمیمی و گرم برخورد می‌کند و روز دیگر سرد، بی‌تفاوت یا حتی پرخاشگر می‌شود. این تغییرات برای اطرافیان احساس بی‌ثباتی ایجاد می‌کند؛ به‌گونه‌ای که آن‌ها نمی‌دانند چه زمانی می‌توانند با خیال راحت ارتباط برقرار کنند. این وضعیت می‌تواند باعث شکل‌گیری سوءتفاهم‌ها، بروز درگیری‌های مکرر و تضعیف اعتماد در رابطه شود.

4. عواطف، احساسات و عشق در بیماران دو قطبی

عشق در بیماران دوقطبی با تغییرات ناگهانی خلقی زیادی همراه بوده و ممکن است به سرعت بین علاقه و عشق و بی‌تفاوتی و بی اعتمادی جابه جا شوند. همچنین افراد دوقطبی ابراز عشق نامتعادلی دارند و در طول دوره شیدایی تمایل شدید جنسی پیدا میکنند و حتی ممکن است به روابط خارج از رابطه نیز رو بیاورند.

در حالیکه ممکن است، عشق در بیماران دو قطبی در دوره افسردگی تا حد زیادی کاهش یابد و به طور کامل میل جنسی‌شان از بین برود. از این رو همراهی مداوم با این شخص به‌خصوص در فازهای بحرانی بیماری، نیازمند انرژی عاطفی و روانی بسیار زیادی است.

همچنین در برخی موارد نیز، شخص دو قطبی در فاز مانیا ممکن است به شدت علاقه‌ای به شخص دیگری داشته باشد و از آن شخص مهربانی و توجه فراوانی به طور خاص دریافت کند. در دوره افسردگی نیز فرد ممکن است به شدت ناامید و بی اعتماد به روابط عاطفی شود.  فرد ممکن است با شخص دیگری ارتباط برقرار کند، اما علاقه ای شدید نشان ندهد.  موارد دیگر نیز، عشق در بیماران دوقطبی ممکن است درگیر روابط کوتاه مدت و غیر پایدار با شخصیت‌های مختلف را بهمراه داشته باشد.

خانواده، دوستان یا شریک زندگی چنین فردی ممکن است به مرور احساس کنند از توانشان فراتر رفته‌اند. خستگی، ناامیدی، استرس مزمن و حتی افسردگی در اطرافیان شایع است. بسیاری از این افراد، احساس می‌کنند مجبورند همیشه مراقب باشند، نقش درمانگر یا مراقب را ایفا کنند و از خود و نیازهایشان چشم‌پوشی کنند.

بیشتر بخوانید: علائم دوقطبی در کودکان به همراه درمان آن

۵. انکار بیماری یا خوددرمانی فرد مبتلا

یکی از چالش‌های رایج زندگی و ازدواج با بیماران دوقطبی، این است که او گاهی به بیماری‌اش باور ندارد یا از پذیرش آن سر باز می‌زند. این انکار ممکن است باعث شود فرد از مراجعه به روان‌پزشک امتناع کند، داروهایش را به‌طور خودسرانه قطع کند یا به درمان‌های غیرعلمی روی بیاورد. در چنین شرایطی، اطرافیان در دوگانگی سختی قرار می‌گیرند و نمی‌دانند که در این لحظه باید چگونه با فرد دو قطبی رفتار کرد؛ چرا که از یک سو باید به استقلال فرد احترام بگذارند و از سوی دیگر نگران پیامدهای عدم درمان باشند. این وضعیت اغلب به تنش‌های پنهان یا حتی درگیری‌های آشکار منجر می‌شود.

۶. بی‌ثباتی مالی و فشار اقتصادی

همان‌طور که در رفتارهای شیدایی اشاره شد، خرج‌کردن‌های بدون برنامه یا تصمیمات مالی هیجانی می‌تواند پیامدهای مالی بلندمدتی داشته باشد. گاهی فرد در یک دوره شیدایی ممکن است پس‌انداز چندین ماه یا حتی چند سال خانواده را در عرض چند روز از بین ببرد. فشار مالی ناشی از این وضعیت، به‌ویژه برای خانواده‌هایی که منابع درآمدی محدودی دارند، می‌تواند بحران‌ساز باشد و موجب ایجاد احساس خشم، بی‌اعتمادی یا ناامیدی در اطرافیان شود. ریسک پذیری غیر منطقی و بیش از حد و  تصمیمات بدون فکر از دیگر مشکلات زندگی با افراد دوقطبی است.

۷. دشواری در برنامه‌ریزی بلندمدت

زندگی با فردی که خلق‌وخو و وضعیت عملکردش دائم در نوسان است، برنامه‌ریزی برای آینده را با مشکل مواجه می‌کند. برای مثال، برنامه‌ریزی برای سفر، بچه‌دار شدن، خرید خانه، یا حتی شرکت در یک مهمانی ساده ممکن است به دلیل تغییرات ناگهانی در وضعیت روانی فرد، به‌کلی به هم بخورد. این بی‌ثباتی گاهی باعث می‌شود اطرافیان احساس کنند که در یک وضعیت تعلیق دائمی زندگی می‌کنند؛ جایی که نمی‌توان به آینده اطمینان داشت یا از حال لذت برد.

۸. اضطراب دائمی بابت بازگشت بحران‌ها

حتی در دوره‌هایی که فرد در وضعیت پایدار قرار دارد، این اضطراب در دل اطرافیان وجود دارد که «نکند دوباره یک بحران در راه باشد؟» این ترس، به‌خصوص اگر شخص دوقطبی قبلاً رفتارهای خطرناک یا بحرانی داشته باشد، می‌تواند زندگی روزمره اطرافیان را تحت تأثیر قرار دهد. آن‌ها ممکن است همیشه در حالت آماده‌باش باشند، مدام علائم را زیر نظر بگیرند و نتوانند از دوره‌های آرامش واقعاً لذت ببرند و حتی در نحوه برخورد با بیمار دو قطبی سردرگم شوند.

۹. تأثیر بر فرزندان یا اعضای جوان خانواده

اگر فرد دوقطبی یکی از والدین باشد، کودکان یا نوجوانان خانواده به‌شدت تحت تأثیر نوسانات رفتاری و احساسی او قرار می‌گیرند. ممکن است با والد شاد و مهربانی روبه‌رو شوند که ناگهان به شخصی خشمگین یا افسرده تبدیل می‌شود. این تغییرات بدون توضیح برای کودک، باعث شکل‌گیری احساس ناامنی، سردرگمی، یا حتی احساس گناه می‌شود. گاهی نیز کودک نقش والد را برای والد بیمار بر عهده می‌گیرد، که این پدیده را «فرزند والدشده» می‌نامند و می‌تواند آسیب‌های روانی عمیقی بر جای بگذارد.

نکات و نحوه برخورد با افراد دوقطبی

نحوهٔ حمایت عاطفی و روانی از فرد دوقطبی

حمایت از فردی که با اختلال دوقطبی زندگی می‌کند، فراتر از یک همراهی ساده است و نیازمند رویکردی آگاهانه، صبورانه و پایدار است. این بیماری با نوسانات شدید خلقی، گاهی این سؤال را پیش می‌آورد که با افراد دوقطبی چگونه رفتار کنیم؟ تا هم از آن‌ها حمایت شود و هم کیفیت زندگی‌شان بهبود یابد. در ادامه، به راهکارهایی عملی در این زمینه می‌پردازیم.

۱. ایجاد محیطی پایدار و بدون استرس

محیط زندگی نقش بسیار مهمی در کنترل علائم اختلال دوقطبی دارد. استرس و تغییرات ناگهانی می‌توانند عاملی برای تحریک دوره‌های افسردگی یا شیدایی باشند. در همین راستا، رعایت چند نکته می‌تواند به ثبات روحی و روانی فرد کمک کند:

کاهش تنش‌های خانوادگی: اختلافات خانوادگی و مشاجره‌های پی‌درپی می‌توانند وضعیت روحی فرد مبتلا را بدتر کنند. بهتر است اعضای خانواده یاد بگیرند که درگیری‌های خود را با آرامش مدیریت کنند.

محیط آرام و منظم: داشتن فضایی منظم و بدون عوامل تحریک‌کننده مانند سر و صدای زیاد، نور شدید یا تغییرات غیرمنتظره، به حفظ تعادل خلقی بیمار کمک می‌کند.

اجتناب از ایجاد فشار بیش از حد: گاهی اوقات افراد مبتلا به اختلال دوقطبی تحت فشار محیط، احساس گناه یا ناکامی می‌کنند. باید از تحمیل انتظارات غیرواقع‌بینانه به آن‌ها خودداری کرد.

۲. تشویق به ادامه درمان

درمان اختلال دوقطبی معمولاً شامل ترکیبی از دارودرمانی، روان‌درمانی و تغییرات سبک زندگی است. اما بسیاری از بیماران در دوره‌های شیدایی، تصور می‌کنند که نیازی به درمان ندارند و در دوره‌های افسردگی نیز انگیزه خود را از دست می‌دهند. حمایت اطرافیان در این مرحله بسیار حیاتی است:

تشویق به مصرف منظم داروها: بیماران ممکن است مصرف داروهایشان را قطع کنند که می‌تواند منجر به عود شدید علائم شود. حمایت خانواده در این زمینه و ایجاد یادآوری‌های غیرمستقیم (مثلاً گذاشتن داروها در محل مشخص) کمک‌کننده است.

همراهی در جلسات درمانی: گاهی بیماران احساس می‌کنند که درمان اثری ندارد یا مراجعه به پزشک بی‌فایده است. حضور یکی از اعضای خانواده در جلسات مشاوره می‌تواند انگیزه آن‌ها را برای ادامه درمان افزایش دهد.

پرهیز از سرزنش و قضاوت: جملاتی مانند «چرا حوصله نداری؟» یا «چرا مثل قبل نیستی؟» نه‌تنها کمکی به بیمار نمی‌کند، بلکه باعث افزایش احساس گناه و ناامیدی او می‌شود. به جای آن، بهتر است با جملاتی مانند «می‌دانم که شرایط سختی داری، اما من کنارت هستم» از او حمایت کنید.

۳. حفظ روال منظم روزانه

بی‌نظمی در زندگی روزمره می‌تواند عامل مهمی در تشدید نوسانات خلقی باشد. ایجاد یک برنامه منظم به بیمار کمک می‌کند تا احساس کنترل بیشتری روی زندگی خود داشته باشد.

تنظیم ساعات خواب: اشخاص مبتلا به اختلال دوقطبی اغلب دچار مشکلات خواب می‌شوند. بی‌خوابی می‌تواند به شیدایی دامن بزند و پرخوابی می‌تواند افسردگی را تشدید کند. تنظیم ساعت خواب و بیداری در ساعات مشخص و پرهیز از مصرف کافئین در شب می‌تواند کمک‌کننده باشد.

برنامه‌ریزی برای فعالیت‌های روزمره: داشتن برنامه‌ای مشخص برای وعده‌های غذایی، ورزش، تفریح و کارهای روزمره به بیمار کمک می‌کند تا ثبات بیشتری را تجربه کند.

ایجاد تعادل بین استراحت و فعالیت: بیماران در دوره‌های شیدایی انرژی بسیار زیادی دارند، اما ممکن است از توان خود فراتر بروند. در مقابل، در دوره‌های افسردگی ممکن است انگیزه‌ای برای انجام هیچ کاری نداشته باشند. ایجاد تعادل میان استراحت و فعالیت می‌تواند به آن‌ها کمک کند تا از هر دو وضعیت افراطی دور بمانند.

۴. ارائه حمایت عاطفی و همدلی

یکی از مهم‌ترین نیازهای افراد مبتلا به اختلال دو قطبی که در نحوه برخورد با بیمار دوقطبی باید به آن اشاره کنیم، دریافت حمایت عاطفی از اطرافیان است. احساس تنهایی و طرد شدن می‌تواند علائم بیماری را تشدید کند، در حالی که وجود یک سیستم حمایتی قوی می‌تواند در بهبود وضعیت آن‌ها مؤثر باشد.

شنونده خوبی باشید: گاهی افراد مبتلا تنها نیاز دارند کسی آن‌ها را بشنود، بدون اینکه مورد قضاوت قرار بگیرند. سعی کنید شنونده‌ای فعال باشید و از گفتن جملاتی مانند «فقط مثبت فکر کن» یا «این حالت طبیعی است» خودداری کنید.

احساساتشان را بپذیرید: افراد مبتلا در دوره‌های افسردگی ممکن است احساس بی‌ارزشی کنند و در دوره‌های شیدایی ممکن است دچار افکار بزرگ‌منشانه شوند. به جای رد کردن احساسات آن‌ها، سعی کنید شرایطشان را درک کنید و همراهشان باشید.

مرزهای سالمی تعیین کنید: حمایت از بیمار مهم است، اما نباید به جایی برسد که سلامت روانی شما را تحت تأثیر قرار دهد. باید بتوانید بدون احساس گناه، برای خود نیز زمانی اختصاص دهید.

زندگی با آدم دوقطبی

زندگی و ازدواج با مرد دو قطبی

زندگی و ازدواج با مردی که مبتلا به اختلال دوقطبی است، به معنای حضور در رابطه‌ای پر از پیچیدگی‌های احساسی، چالش‌های رفتاری و فراز و نشیب‌های روانی‌ست. نوسانات خلقی شدید، از انرژی و هیجان بیش از حد در دوره‌های شیدایی گرفته تا بی‌انگیزگی و انزوای عمیق در دوره‌های افسردگی، می‌تواند رابطه را از تعادل خارج کند. این وضعیت ممکن است بر جنبه‌هایی مانند صمیمیت عاطفی، تصمیم‌گیری‌های مالی، مسئولیت‌پذیری شغلی و حتی سلامت روان شریک زندگی اثر بگذارد، به‌ویژه زمانی که بیماری مدیریت یا درمان نشود.

با این حال، اگر فرد دوقطبی بیماری خود را بپذیرد و به‌طور منظم تحت درمان روان‌پزشکی و روان‌درمانی قرار گیرد، می‌توان امیدوار بود که رابطه‌ای با ثبات و معنا شکل بگیرد. آن‌چه در این مسیر حیاتی‌ست، آگاهی و آمادگی شریک زندگی برای درک وضعیت، همدلی در بحران‌ها، مشارکت فعال در درمان و حفظ مرزهای عاطفی و روانی سالم است. ازدواج با فرد دوقطبی نه‌تنها نیازمند صبر و حمایت است، بلکه به بلوغ فکری، آگاهی مشترک و دریافت مشاوره تخصصی وابسته است تا هم فرد مبتلا و هم همسر او، در کنار هم، از آسیب دور بمانند و مسیر رشد و آرامش را طی کنند.

زن چگونه می‌تواند ثابت کند که مرد بیماری دو قطبی دارد؟ 

برای اینکه بتوان اثبات کرد مردی به بیماری دوقطبی مبتلاست، ضروری‌ست که توسط روان‌پزشک به‌صورت دقیق و تخصصی ارزیابی شود. چرا که این فرایند پیچیده بوده و علائم این اختلال می‌تواند با سایر بیماری‌های روانی شباهت داشته باشد. بنابراین، باید حتماً معاینه بالینی صورت گیرد و تمامی رفتارهای فرد به دقت توسط پزشک بررسی شود. روان‌پزشکان با تحلیل علائم و نشانه‌های اختلال دوقطبی می‌توانند تشخیص دهند که آیا فرد به این بیماری مبتلاست یا خیر.

زندگی و ازدواج با زن دو قطبی

همان‌طور که در بالا گفتیم، زندگی مشترک با زنان دوقطبی چالش‌های خاص خودش را دارد. در مورد زنان، این نوسانات خلقی می‌تواند به شکل‌های متفاوتی بروز پیدا کند؛ از دوره‌های پرشور، هیجان‌انگیز و حتی گاهی خلاقانه گرفته تا روزهایی که احساسات منفی، بی‌انگیزگی و گوشه‌گیری بر رابطه سایه می‌اندازد.

اگر زن به بیماری‌اش آگاه باشد و درمان را جدی بگیرد، می‌توان امیدوار بود که رابطه‌ای سالم و همراه با درک متقابل شکل بگیرد. در چنین شرایطی، زندگی مشترک با زنان دوقطبی بیشتر بر پایه همراهی و همدلی پیش می‌رود تا مراقبت یک‌طرفه. مهم آن است که هر دو طرف بیاموزند چگونه با چالش‌ها کنار بیایند و به جای جنگیدن با بیماری، در برابر آن متحد باشند.

مراقبت از خود در زندگی با فرد دو قطبی

مراقبت از خود در هنگام زندگی با فرد مبتلا به اختلال دوقطبی بسیار مهم است. درست است که سعی در یادگیری نحوه برخورد با بیمار دو قطبی دارید و می‌خواهید به درمان او کمک کنید، اما هرگز نباید از نیازهای جسمی و روحی خود غافل شوید. مطمئن شوید که به اندازه می‌خوابید، غذاهای سالم می‌خورید و به طور منظم ورزش می‌کنید. همچنین زمانی را برای خود اختصاص دهید تا استرس را کاهش دهید و به فعالیت‌های موردعلاقه‌تان بپردازید.

از حمایت اجتماعی قوی برخوردار شوید. با دوستان، خانواده و سایر افراد مورد اعتماد خود در مورد آنچه می‌گذرانید صحبت کنید. همچنین می‌توانید به یک گروه حمایتی برای افراد مراقب بپیوندید.

پیشنهاد می‌کنیم محدودیت‌های خود را در ارتباط با فرد دو قطبی بشناسید و از یک متخصص سلامت روان کمک بگیرید تا بتوانید یک رابطه سالم با فرد دو قطبی داشته باشید.

صبوری در ارتباط با افراد دو قطبی

بهبود اختلال دوقطبی، حتی زمانی که تحت درمان هستید، روندی تدریجی است. انتظار بهبودی فوری یا معجزه آسا را نداشته باشید. در این مسیر، صبر و شکیبایی پیشه کنید و برای مواجهه با چالش ها و ناکامی های احتمالی آماده باشید. به خاطر داشته باشید که مدیریت اختلال دوقطبی یک فرایند دائمی و بلندمدت است.

چگونه به فرد دوقطبی کمک کنیم تا درمان خود را ادامه دهد؟

۱. تشویق ملایم و همدلانه

بسیاری از افراد مبتلا به اختلال دوقطبی، به‌ویژه در دوره‌های شیدایی، احساس می‌کنند که نیازی به درمان ندارند، درحالی‌که در دوره‌های افسردگی ممکن است بی‌انگیزه شوند. بنابراین، تشویق آن‌ها برای ادامه درمان باید با رویکردی ملایم و همراه با همدلی انجام شود.

۲. تأکید بر اهمیت درمان در زمان مناسب

بهتر است در مواقعی که فرد آرام و پذیرای گفتگو است، درباره مزایای درمان و تأثیرات مثبت آن صحبت کنید. اجبار یا سرزنش در زمان‌های نوسانات خلقی شدید می‌تواند نتیجه معکوس داشته باشد.

۳. همراهی در روند درمان

همراهی فرد در جلسات درمانی، یادآوری منظم مصرف داروها و حمایت از او هنگام مواجهه با عوارض جانبی داروها می‌تواند انگیزه او را برای ادامه درمان افزایش دهد. در صورت وجود نگرانی درباره داروها، بهتر است او را ترغیب کنید تا با پزشک خود مشورت کند.

۴. ایجاد سبک زندگی سالم و پایدار

خواب منظم، تغذیه مناسب و ورزش روزانه به کاهش شدت نوسانات خلقی کمک می‌کند. می‌توانید فرد را به انجام فعالیت‌های آرامش‌بخش، مانند پیاده‌روی یا سرگرمی‌های مفید، تشویق کنید.

۵. حمایت بی‌قیدوشرط و صبوری

افراد دوقطبی ممکن است بارها انگیزه خود را برای درمان از دست بدهند. اما اگر احساس کنند که کسی بدون قضاوت در کنارشان ایستاده، احتمال ادامه درمان بیشتر خواهد شد.

۶. کمک گرفتن از روانشناسان نورسین

متخصصان روانشناسی می‌توانند راهکارهای مؤثری برای مدیریت بیماری و افزایش پایبندی به درمان ارائه دهند. روانشناسان نورسین با ارائه جلسات درمانی هدفمند، به بیماران و خانواده‌های آن‌ها کمک می‌کنند تا با چالش‌های این بیماری بهتر کنار بیایند.

منابع کمکی:

• https://www.mind.org.uk