نسیم گل محمدی افخم

من و اتاق درمان

برای من، هر انسان داستانی منحصربه‌فرد دارد؛ داستانی که در احساسات، رفتارها، روابط و شیوه نگاه او به جهان خودش را نشان می‌دهد. علاقه‌مندی من در کار درمان، فهم همین دنیای درونی و کمک به مراجع برای شناخت بهتر خود، تجربه و تنظیم احساسات و حرکت به سوی زندگی‌ای انتخاب‌شده‌تر و رضایت‌بخش‌تر است.

در فضای درمان، تلاش می‌کنم همراهی امن و همدل باشم؛ درمان را سفری مشترک می‌دانم؛ سفری که در آن کنار مراجع می‌مانم تا با آرامش بیشتری خودش و مسیرش را پیدا کند، چون باور دارم پاسخ بسیاری از پرسش‌ها در درون خود اوست.

از سال ۱۳۹۱، فعالیت خود را در سازمان‌های مردم‌نهاد آغاز کردم؛ مسیری که به من فرصت داد از نزدیک با درد و رنج زنان، کودکان و افراد کم‌برخوردار آشنا شوم. دیدن تجربه‌های دشوار زندگی آن‌ها، دغدغه‌ای جدی در من ایجاد کرد؛ دغدغه‌ای برای فهم عمیق‌تر انسان و یافتن راهی برای همراهی مؤثرتر با او.

در ادامه، مسیر حرفه‌ای‌ام به حوزه روان‌درمانی و روانکاوی پیوند خورد و از سال ۱۳۹۳ با جدیت این مسیر را دنبال کردم. در این سال‌ها، کار با رویکردهای روان‌پویشی به من کمک کرد تا بیش از پیش با دنیای درونی انسان، ریشه‌های رنج، الگوهای تکرارشونده و تأثیر تجربه‌های گذشته بر زندگی امروز آشنا شوم.

با این حال، همیشه به دنبال رویکردی بودم که در عین عمق، چارچوب‌مند و متمرکز باشد؛ رویکردی که بتواند درک عمیق‌تری از مشکلات را با روندی مشخص و هدفمند همراه کند. به همین دلیل، از سال ۱۴۰۰ به‌طور جدی وارد حوزه روان‌درمانی پویشی فشرده کوتاه‌مدت (ISTDP) شدم و فعالیت حرفه‌ای خود را در این مسیر ادامه دادم.

همچنان تلاش می‌کنم دانش و مهارت‌های خود را به‌روز نگه دارم و با مطالعه و آموزش مستمر، نگاه دقیق‌تری به فرایند درمان داشته باشم.